Hier

Lezen doe je de hele dag

Het begint ’s morgens als ik de computer opstart. Ik lees de e-mails en kijk wat de weersvoorspellingen zijn. Ik blader de krant door en op weg naar mijn werk lees ik de mededelingen boven de snelweg. Het grootste deel van mijn werkdag gaat op aan lezen. En ’s avonds surf ik naar blogs op internet of lees ondertitels bij films. Ik val uiteindelijk in slaap met een goed boek.
Elk huishouden heeft boeken in de kast staan of E-books op een computer of iPad. Kinderen worden van jongs af aan vertrouwd gemaakt met voorlezen en lezen. Een wekelijks bezoek aan de bibliotheek hoort er gewoon bij. En als je een boek niet kunt vinden, dan halen ze het gewoon van een andere bibliotheek.

Ik ben kinderboekenschrijfster en werkte een tijd in een bibliotheek. Ieder kind dat ik daar sprak, had wel een lievelingsboek of een favoriete schrijver. Zonder een ruime keuze aan boeken in mijn jeugd was ik nooit in dit beroep beland. Ik heb voorbeelden nodig en inspiratie. En op vakantie lees ik een koffer aan boeken uit.


Foto’s door: Jacobina Kunnen

Daar

Een allegaartje van boeken en ringbanden

In Mundri in Zuid-Soedan runt Elizabeth de bibliotheek in haar eentje. In een blauw dik boek schrijft ze de namen van de leners van de boeken. Boetes voor te laat inleveren bestaan hier niet. ‘Boeken langer houden thuis is juist goed’, verzekert ze mij. Elizabeth weet immers dat er in de meeste gezinnen geen boeken zijn. Zij heeft één dochter en ze gaat nu zelf ook naar school.
De collectie van de Mundri Community Library bestaat voornamelijk uit Engelstalige boeken die door mensen uit andere landen zijn meegebracht. Maar je vindt er ook ringbanden die bijvoorbeeld gaan over hygiëne en sanitatie en er ligt een kopie van het vredesverdrag uit 2005. Folders zoals Violence is not ok! moeten er voor zorgen dat de mensen hun leven na de burgeroorlog weer gaan oppakken en uit die oorlog lering trekken; voor zichzelf, voor hun gezin.

Er is geen catalogus, er staan geen etiketten op de boeken, geen barcodes. Er zijn geen biebpasjes. Elizabeth vertelde me dat de meisjes gek zijn op de liefdesromans van Danielle Steel. Boeken waarin ze weg kunnen dromen. Als schrijfster vond ik het fijn om boeken met titels zoals Storytelling and story writing en Modern African Poetry.op de planken te zien staan.
Omdat scholen maar weinig studieboeken bezitten, zijn de scholieren op deze bibliotheek aangewezen om kennis te vergaren. Ik nam uit Nederland o.a. een Engelstalig boekje van Jip en Janneke mee. Elizabeth pakte het boekje dankbaar aan en bladerde er nieuwsgierig in. Op de illustraties is te zien hoe Jip en Janneke brood voeren aan de vogeltjes en hoe een man met een rode mantel met zijn paard over een dak loopt. Elizabeth fronste haar wenkbrauwen. Ze begreep niet alles maar ontving het boek met liefde. Ze legde het op de stapel boeken die net door mensen van SCA en Oxfam waren meegebracht. Vertederd aaide ze over de ruggen van ‘haar’ stapel nieuwe boeken. Daar besefte ik dat deze bibliotheek meer is dan een verzameling boeken in kasten met doorgezakte planken. Het maakt een belangrijk deel uit van de toekomst van de inwoners van Mundri en omgeving.

Na mijn bezoek aan Mundri schreef ik een kinderboek over Zuid-Soedan: Een held met een katapult.

Dit gastblog is geschreven door: Jacobina Kunnen