Hier

Lezen doe je de hele dag

Het begint ’s morgens als ik de computer opstart. Ik lees de e-mails en kijk wat de weersvoorspellingen zijn. Ik blader de krant door en op weg naar mijn werk lees ik de mededelingen boven de snelweg. Het grootste deel van mijn werkdag gaat op aan lezen. En ’s avonds surf ik naar blogs op internet of lees ondertitels bij films. Ik val uiteindelijk in slaap met een goed boek.
Elk huishouden heeft boeken in de kast staan of E-books op een computer of iPad. Kinderen worden van jongs af aan vertrouwd gemaakt met voorlezen en lezen. Een wekelijks bezoek aan de bibliotheek hoort er gewoon bij. En als je een boek niet kunt vinden, dan halen ze het gewoon van een andere bibliotheek.

Ik ben kinderboekenschrijfster en werkte een tijd in een bibliotheek. Ieder kind dat ik daar sprak, had wel een lievelingsboek of een favoriete schrijver. Zonder een ruime keuze aan boeken in mijn jeugd was ik nooit in dit beroep beland. Ik heb voorbeelden nodig en inspiratie. En op vakantie lees ik een koffer aan boeken uit.

Foto’s door: Jacobina Kunnen

Daar

Een allegaartje van boeken en ringbanden

In Mundri in Zuid-Soedan runt Elizabeth de bibliotheek in haar eentje. In een blauw dik boek schrijft ze de namen van de leners van de boeken. Boetes voor te laat inleveren bestaan hier niet. ‘Boeken langer houden thuis is juist goed’, verzekert ze mij. Elizabeth weet immers dat er in de meeste gezinnen geen boeken zijn. Zij heeft één dochter en ze gaat nu zelf ook naar school.
De collectie van de Mundri Community Library bestaat voornamelijk uit Engelstalige boeken die door mensen uit andere landen zijn meegebracht. Maar je vindt er ook ringbanden die bijvoorbeeld gaan over hygiëne en sanitatie en er ligt een kopie van het vredesverdrag uit 2005. Folders zoals Violence is not ok! moeten er voor zorgen dat de mensen hun leven na de burgeroorlog weer gaan oppakken en uit die oorlog lering trekken; voor zichzelf, voor hun gezin.

Er is geen catalogus, er staan geen etiketten op de boeken, geen barcodes. Er zijn geen biebpasjes. Elizabeth vertelde me dat de meisjes gek zijn op de liefdesromans van Danielle Steel. Boeken waarin ze weg kunnen dromen. Als schrijfster vond ik het fijn om boeken met titels zoals Storytelling and story writing en Modern African Poetry.op de planken te zien staan.
Omdat scholen maar weinig studieboeken bezitten, zijn de scholieren op deze bibliotheek aangewezen om kennis te vergaren. Ik nam uit Nederland o.a. een Engelstalig boekje van Jip en Janneke mee. Elizabeth pakte het boekje dankbaar aan en bladerde er nieuwsgierig in. Op de illustraties is te zien hoe Jip en Janneke brood voeren aan de vogeltjes en hoe een man met een rode mantel met zijn paard over een dak loopt. Elizabeth fronste haar wenkbrauwen. Ze begreep niet alles maar ontving het boek met liefde. Ze legde het op de stapel boeken die net door mensen van SCA en Oxfam waren meegebracht. Vertederd aaide ze over de ruggen van ‘haar’ stapel nieuwe boeken. Daar besefte ik dat deze bibliotheek meer is dan een verzameling boeken in kasten met doorgezakte planken. Het maakt een belangrijk deel uit van de toekomst van de inwoners van Mundri en omgeving.

Na mijn bezoek aan Mundri schreef ik een kinderboek over Zuid-Soedan: Een held met een katapult.

Dit gastblog is geschreven door: Jacobina Kunnen

Hier

Op elk moment, voor iedereen

Radio en televisie zijn niet meer weg te denken uit ons dagelijkse leven. Vaak worden we gewekt met het geluid van ons favoriete radiostation en tijdens het ontbijt laten we ons graag op de hoogte brengen van het laatste nieuws. Via de radio of de tv. Ook op de werkvloer is de stem van de radio-dj een vertrouwd geluid. En als we ’s avonds thuis komen, gaat meestal meteen weer de tv aan. Gemiddeld luisteren we in Nederland bijna 2 uur per dag naar de radio en kijken we ongeveer 2,5 uur televisie.

Elk huishouden heeft een radio en televisie. Meestal telt een huishouden zelfs meerdere radio- en tv-toestellen; bijna iedere tiener heeft vandaag de dag een eigen tv op zijn slaapkamer. En we nemen geen genoegen met een oud bakbeest; we willen op z’n minst een flatscreen met beeld in HD-kwaliteit. Ook hebben we de keuze uit honderden zenders van over de hele wereld; van speciale nieuwskanalen tot zenders met alleen kinder- of reisprogramma’s of documentaires. Waar je interesses ook liggen, er is altijd wel een programma van je gading te vinden!

Foto door: Melita Dennett

Daar

Radio voor iedereen, tv voor de ‘happy few’

De meeste Zuid-Soedanezen houden van muziek en dus ook van radio luisteren! Vrijwel iedere Zuid-Soedanese familie heeft een radiotoestel in huis. Naast South Sudan radio – de meest populaire radiozender- zijn hierop vooral lokale radiostations te ontvangen. Net als in Nederland zenden deze nieuws en muziek uit, zowel Zuid-Soedanese als westerse muziek. Een gemiddelde inwoner van Zuid-Soedan luistert minimaal één uur per dag naar de radio; ook om op de hoogte te blijven van het laatste nieuws.

Een televisie is in Zuid-Soedan alleen weggelegd voor de welgestelden, de gewone man kan zich deze luxe niet veroorloven. Daar komt bij dat in veel regio’s nauwelijks televisiezenders te ontvangen zijn. Zuid-Soedan heeft enkele eigen televisiestations, waarvan South Sudan TV het meest populair is. Hierop zijn weinig westerse programma’s te zien. Wel kun je buitenlandse zenders, zoals Al Jazeera en CNN, ontvangen via een satelliet. Maar ook dit is alleen weggelegd voor de ‘happy few’!

Hier

The sky is the limit

Staat je wieg in Nederland, dan ligt de wereld voor je open. Ieder kind gaat naar school en krijgt onderwijs dat is toegespitst op zijn eigen capaciteiten en behoeften. Na de middelbare school is er keuze uit tal van vervolgopleidingen. Wil je politieagent, rechter of piloot worden? Het kan allemaal! En kunnen je ouders je studie niet betalen, dan zijn er in ons land diverse regelingen waarop je aanspraak kunt maken.

Heb je eenmaal een baan, dan betekent dit niet dat je hier tot aan je pensioen moet blijven. Er zijn legio banen en nieuwe uitdagingen te vinden, ook kun je tal van aanvullende cursussen en opleidingen volgen. En kun je je draai niet vinden in de maatschappij? Of weet je niet wat je wil? Dan zijn er vele instanties en deskundigen op wie je een beroep kunt doen. Niemand wordt aan zijn lot overgelaten!

Daar

Vicieuze cirkel

Voor een kind in Zuid-Soedan is het niet vanzelfsprekend dat het naar school gaat. Als je ouders niet genoeg verdienen, kun je niet naar school en heb je dus ook geen kans op een goede baan en een goed inkomen. Enkele jaren geleden ging nog maar een derde van de kinderen in Zuid-Soedan naar school, slechts twee procent maakte de school ook daadwerkelijk af. En laten ouders hun kinderen wel naar school gaan, dan zijn het meestal alleen de jongens – meisjes moeten later immers voor de kinderen zorgen. Hierdoor volgt momenteel slechts één op de vier meisjes onderwijs.

Zonder diploma is het in Zuid-Soedan vrijwel onmogelijk om een baan te vinden en aan de armoede te ontsnappen. Mensen die geen werk hebben – en dat is ongeveer 50 procent van de bevolking – proberen dikwijls wat bij te verdienen door zelfverbouwde producten te verkopen op de lokale markt. Vaak ook leven hele families van het geld dat één familielid binnenbrengt. Zo zorgt Cecilia Bona, medewerkster van de lokale ontwikkelingsorganisatie in Mundri, ervoor dat haar hele familie – bestaande uit ongeveer 15 personen – te eten heeft. “Niet alleen hebben veel mensen geen opleiding gehad, ook is hier nauwelijks werk te vinden. Daarom is het belangrijk dat Zuid-Soedan economisch sterker wordt, zodat er meer banen komen. Want als meer mensen werk hebben, kunnen ook meer ouders hun kinderen naar school sturen. We zitten in een vicieuze cirkel.”